Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Vándalo

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

Mémoire

Κυβέρνηση θέλετε; Μετά χαράς..

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011

Εγώ;

Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011

Blutig

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011

Rancor

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Mess

Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011

F(r)ee

Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γι’ αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο.

Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: Είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα -καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους- το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον, όταν googlαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην ελλάδα) και –φαντάζεστε τι χαρά- ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου -άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»-, ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.

Από τη στιγμή που η πραγματικότητα δεν τους έκανε, έπρεπε να προσαρμοστεί. Έπρεπε να μπω στο καλούπι και τον ρόλο που μου είχαν ετοιμάσει. Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.

Έχει σημασία η ώρα, γιατί ήδη στις 17.00, δύο μόλις ώρες αργότερα, είχε γίνει γνωστή η όλη ιστορία των υποτιθέμενων γονιών μου.

***

Έτσι, εξηγείται πολύ καλά, γιατί ενώ αντιστεκόμουνα στη φωτογράφηση, με τραβούσαν από τα κινητά τους τηλέφωνα, για να κλέψουν μια εικόνα. Διαφορετικά το καυτό τους θέμα δεν θα πουλούσε τόσο...

Χρόνια τώρα ξέρουμε πώς λειτουργούν αυτοί οι σαθροί ως το κόκκαλο μηχανισμοί, γνωρίζουμε ότι άλλοτε οι ρουφιανοδημοσιογράφοι είναι τα φερέφωνα της αστυνομίας, και άλλοτε οι εντολείς τους. Έτοιμοι να κομματιάσουν οποιαδήποτε ζωή πετάξουν στα αιχμηρά δόντια τους, έτοιμοι να κατασπαράξουν αλήθειες για να ξεράσουν ψέματα. Σιχαμένοι…

Αυτό που δεν είχα φανταστεί, τουλάχιστον προσωπικά, ως σήμερα είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίον αυτό συμβαίνει στο εδώ και το τώρα.

***

Όταν το φιάσκο είχε αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο, κι ενώ εγώ δεν γνώριζα τίποτα απ’ όλα τα αίσχη που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με κάλεσε στο γραφείο του ένας υπεύθυνος για τη «διεθνή τρομοκρατία». Άρχισε να μου κάνει «φιλική κουβεντούλα» σε σχέση με το πότε ακριβώς σκοτώθηκε ο πατέρας μου σε συμπλοκή! Πραγματικά, πρέπει να μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, ιδιαίτερα όταν μειδιώντας πρόσθεσε ότι «καλά, εμένα πιο πολύ η μητέρα σου με το διεθνές ένταλμα σύλληψης με ενδιαφέρει»... Μόνο που δεν με κατηγόρησε, εν τέλει, ανοιχτά για υπόθαλψη εγκληματία, αφού δεν δήλωσα εξ αρχής τα πατρώνυμα των γονιών μου…

Βέβαια, έκανα αρκετά. Όπως είπε και η εισαγγελέας, «κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά» πράγματα από το σπίτι μου... βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και... έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!

Αν θέλει να με φυλακίσει γι’ αυτό, ναι, είμαι ένοχη, και πάντα θα είμαι. Πάντα θα είμαι στην όχθη των καταπιεσμένων και όχι των εκμεταλλευτών, πάντα, μέχρι να μην υπάρχει πια εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο και από τον άνθρωπο στα ζώα και τη φύση. Αιτούμαι όμως δημόσια και σοβαρά, να αλλάξει το κατηγορητήριό μου. Ας γραφούν οι αληθινές κατηγορίες, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Να μπει στη θέση των κατηγοριών –είναι αναρχική και διαβάζει έντυπα. Έχει σχέσεις με πολλούς ακόμη αγωνιζόμενους ανθρώπους και είναι περήφανη για αυτό.

...Οπλίσατε επί σκοπό και εκτελέστε μας στον τοίχο της Καισαριανής...

***

Θέλω να σταθώ για λίγο στους μηχανισμούς κατακρεούργησης της αξιοπρέπειας που εφαρμόζουν στην αντιτρομοκρατική. Τα κελιά που σε βάζουν είναι περίπου 2,50 επί 50, με μια κίτρινη λάμπα να καίει συνεχώς. Χάνεις την αίσθηση του χρόνου και του χώρου, πρέπει από αυτούς να ζητάς ακόμα και την ικανοποίηση των βασικών ζωτικών σου λειτουργιών. Γνωρίζω ότι οι συγκατηγορούμενοι σύντροφοι πέρασαν πολλοί πιο δύσκολα, καθώς βρισκόταν εκεί από την Πέμπτη, ενώ δεν τους είχε επιτραπεί καμία επικοινωνία με δικηγόρο. Δεν τους έδιναν τα τρόφιμα που έφεραν σύντροφοι, καθώς αρνούμασταν να δεχτούμε οποιαδήποτε τροφή απο αυτούς, και τέλος τους άφηναν να λύνουν νοητικά σταυρόλεξα, μη δίνοντας τους μολύβι. Φοβήθηκαν μάλλον μην αποδράσουν...

Κάπου κάποτε διάβασα ότι το κύρος ενός πολιτικού καθεστώτος φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ελλάς το μεγαλείο σου!

***

Η εποχή που ζούμε είναι ευμετάβλητη, παράξενη, αλλάζει συνεχώς. Η εξουσία σε εποχές θεσμικής και οικονομικής κρίσης πάντα παίζει με το καρότο και το μαστίγιο, το φόβο και την ασφάλεια. Θέλουν κανένας να μην αντιδρά σε τίποτα, να μην μιλά, να μην κοιτάζει κανείς γύρω του, κανείς να μην σκέφτεται διαφορετικά, να μην σκέφτεται γενικά. Λοβοτομείτε μας εκ γενετής, να τελειώνουμε!

Προσπαθούν να επιβάλουν παντού την τρομαχτική και απόλυτη ομοιομορφία τους, την απόλυτα, εξονυχιστικά μελετημένη απανθρωπιά τους.

Στον ελλαδικό χώρο αυτοί τη στιγμή υπάρχουν περίπου 40 κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν δικαστεί, κι όμως βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, άλλοι δεν δικάζονται με ανοιχτή και δημόσια δίκη, άλλοι κρατούνται δίχως να υπάρχει το παραμικρό εις βάρους τους, με βάση το φρόνημά τους, την αλληλέγγυα στάση ζωής που επιδεικνύουν και τις προσωπικές τους σχέσεις.

***

Θέλουν όλο και πιο συντηρητικά, όλο και πιο φασιστικά να επιβάλουν την απομόνωση, τη μοναξιά, τη λογική του «ο καθένας για την πάρτη του» και μονάχα να βλέπουμε όλοι τις μεσημεριανές εκπομπές τους, να καταναλώνουμε υποκατάστατα ζωής, ψέματα, θέαμα. Να μη μιλάμε με γνωστούς, μην πηγαίνουμε και μην καλούμε σε σπίτια, να μην ξέρουμε κανέναν, ή να του ζητάμε πιο πριν να μας γνωστοποιήσει το φάκελό του στην ασφάλεια, άσε καλύτερα, μπορεί να μπλέξουμε.

Θέλουν να μη νιώθουμε, να λειτουργούμε μόνο βάση των χαμηλότερων ενστίκτων της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης, βάση του σαδισμού της «κλειδαρότρυπας» να παίρνουμε μάτι τις ζωές άλλων, χάνοντας τη δική μας.

Θέλουν να μισούμε, να εξορίσουμε στο «πυρ το εξώτερον» κάθε τι διαφορετικό, ανθρώπους από άλλα μέρη, συναδέλφους από άλλους κλάδους, όποιον σκέφτεται ή ζει διαφορετικά.


Όλοι αυτοί είναι επικίνδυνοι, πρέπει να τους μισούμε, καθώς το μίσος τρέφει τον φόβο και αντίστροφα.

Σε αυτόν το φόβο βρίσκουν πάτημα για να επιβάλουν τη νεκρική τους ασφάλεια, ως επιθανάτιο ρόγχο μιας κοινωνίας που απαρνείται τους τελευταίους δεσμούς που την ορίζουν ως τέτοια.

***

Μονάχα τρεις λέξεις, πιστεύω, φτάνουν για να καθοριστεί το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο. Αξιοπρέπεια-Ελευθερία-Αλληλεγγύη. Η μια δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τις άλλες δυο, καμία δεν πέφτει από τον ουρανό. Θέλουν τιμή και τόλμη. Αυτές είναι όμως οι δύσκολες έννοιες που δίνουν στον άνθρωπο υπόσταση, που μετατρέπουν την επιβίωση σε ζωή.

Μπορούν να μας ελέγχουν, να μας κομματιάζουν και να μας απομονώνουν μονάχα όσο μένουμε με την πλάτη σκυμμένη κάτω από το μαστίγιο, να κυνηγάμε το εκάστοτε καρότο.

Ας αντισταθούμε! Μόλις σηκώσουμε το κεφάλι και αντικρύσουμε τον εαυτό μας και τους απέναντι ξανά στα μάτια, το σαθρό τους οικοδόμημα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Γιατί, μπορεί αυτή τη στιγμή η καταστροφή να έπεσε στο σπίτι του γείτονα, αλλά αύριο θα είναι στο δικό σου.

Ας αντισταθούμε! Γιατί, παντού στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να σηκώσουν το κεφάλι. Παντού και πάντα, κάθε μοναδική στιγμούλα που κάποιος υψώνει το βλέμμα στον ουρανό και στο απέραντο του ορίζοντα που ξέχασε από παιδί, ξαναγεννιέται το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο.

Φτάνει, αρκετά τους ανεχτήκαμε! Αγώνας για την γη ολάκερη και την ελευθερία, αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας.

Το κράτος και τα μίντια είναι οι μόνοι τρομοκράτες.

Η αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται, πέρα από όπλο μας, είναι και δεδομένη.

Παραφράζοντας το γνωστό ποίημα: Όταν ήρθαν να πάρουν το γείτονά μου, δεν μίλησα, ήταν ξένος. Όταν αργότερα ήρθαν να πάρουν τον επόμενο, ήταν τσιγγάνος, πάλι δε μίλησα. Μετά πήραν και τον φτωχό, τον αλήτη, τον αναρχικό, τον αριστερό....Τελικά ήρθαν να πάρουν κι εμένα... ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ...

Fee Marie Meyer - 21.01.2011

Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

Peat

Όσο κι αν προσπαθεί το θλιβερό θεαματικό κατεστημένο με όλα του τα μέσα να μας πείσει ότι τίποτα δε διακυβεύεται, η κατάσταση είναι εντελώς ρευστή σε όλους τους τομείς. Τίποτα δεν μπορεί να νιώθει στέρεο, ιδίως τώρα που ολόκληρο το σύστημα σείεται. Πέφτουν τα τείχη. Μαζί τους θα πάρουν και τις σημαίες. Και τα λάβαρα. Όσοι το αισθάνονταν έως σήμερα αμυδρά, πρέπει τώρα να το συνηδειτοποιήσουν - να το νιώσουν στο πετσί τους.
Δεν μπορούν να μας κλείσουν μέσα.

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

NoJusticeGR

- Πόσες ακόμα παραγραφές θα περάσουν «νομίμως»;
- Πόσες ακόμα καταδίκες από ευρωπαϊκές επιτροπές;
- Πόση ακόμα ισονομία να αντέξω ο πολίτης;

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Zeit

Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου.

Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: Τούρκοι, Ισπανοί, Έλληνες, Άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα.

Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό.

Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.

Ντάριο Φο & Φράνκα Ράμε: «Εγώ η Ουλρίκε Μάϊνχοφ καταγγέλω»

Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010

Γιορτή

Το ονειρεύομαι με προτζέκτορα στην πρόσοψη της Βουλής.
Tώρα για τα Χριστούγεννα..

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

Doc

Γουρούνια και Μαργαριτάρια
Από την Μελίτα Κάραλη.

Όχι ρε, δε μου αρέσει που χουντοαπαγορεύτηκε η κυκλοφορία στους δρόμους της Αθήνας. Ούτε μου αρέσει που οι φίλοι μου από τα Εξάρχεια (άνθρωποι με οικογένειες, παιδιά και σκύλο -σας προλαβαίνω), έβλεπαν δέκα-δέκα τους μπάτσους χθες βράδυ από τα παράθυρά τους ναδέρνουν 15χρονα και περαστικούς. Τα ‘χουν καταγράψει οι κάμερες, αλλά όχι αυτές των καναλιών, που καβατζώνονται από την πλευρά των Ματατζήδων. Οι κάμερες που βρίσκουν φωλιά ανάμεσα στους διαδηλωτές και τους αναρχικούς, πάντα βιντεοσκοπούν μια άλλη πραγματικότητα.

Βλέπω τα πιτσιρίκια αναψοκοκκινισμένα κάτω από τις κουκούλες, να πετάνε πέτρες, και μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα γιατί όλα μου φαίνονται σκατά όταν τα πιτσιρίκια είναι οργισμένα. Πιτσιρίκια που μεγάλωσαν μόνα σε διαμερίσματα με nintendo επειδή οι γονείς τους δούλευαν να τους αγοράσουν το nintendo, το οποίο nintendo θα διασκέδαζε τη μοναξιά τους. Αυτά σκέφτομαι, αντανακλαστικά. Γιατί μη με ρωτήσεις. Γιατί έχω ενοχές. Ποιός δεν έχει ενοχές για το σήμερα; Εννοώ ποιός μαλάκας δεν έχει ενοχές σήμερα; Μόνο αυτοί που δεν έχουν ποτέ ονόματα και διευθύνσεις, αυτοί με τα κλεμμένα ευρωπακέτα.

«Μη μου δίνετε αυτά που θέλω, δώστε μου αυτά που χρειάζομαι»αυτά λένε τα πιτσιρίκια.«Κουλτούρα αντί για μόρφωση, χάδια στα μαλλιά αντί για τύψεις, το χρόνο σας αντί για ενοχές. Η αξία του χρήματος έπεσε, δώστε μου πίσω την αξία μου». Αυτά θέλουν να πουν τα πιτσιρίκια.

Αυτά ήθελα να πω κι εγώ. Τίποτα σπουδαίο, απλά πράγματα, να φορέσουμε τα καλά μας ρούχα, να κατέβουμε στο Σύνταγμα έξω από τη Βουλή και τα πλακάτ μας να γράφουν: «άντε γαμηθείτε ρε, ζητάμε τα χρήματα μας πίσω και όχι φιλανθρωπίες». «Άντε γαμηθείτε ρε,απαιτούμε σεβασμό όχι κηδεμονίες».

Αυτό θέλουν να πουν οι μικροί άνθρωποι στο δρόμο που φωνάζουν «Αντε, γαμηθείτε ρε». Κι αυτό για όποιον έχει λίγο φιλότιμο θα ‘πρεπε να τα λέει όλα.

Πηγή: doctv.gr

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010

Zneb

Ήθελε τόσο πολύ να τους πει.
Για τον κομμένο τους μισθό, για τα ανύπαρκτα επιδόματα και την κάκιστη ιατρική τους περίθαλψη. Τόλμησε να φτάσει κοντά - για να μοιραστεί τις δικές του ανησυχίες μαζί τους. Δεν πρόλαβε να ξεστομίσει λέξη όταν άρχισαν τα ρουθούνια του να τσούζουν. Κινήθηκε προς τα πίσω και τα μάτια του δάκρυσαν. Ένιωσε ένοχος. Βρήκε εχθρούς. Επιτέθηκε.

Εκείνοι προστάτευαν το αυτοκίνητο.
Όπως μπορούσαν. Τίποτε άλλο.

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Boom

«Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου είναι ότι δεν σκότωσε κανέναν. Ήταν μια τραγική συγκυρία. Ευρισκόμενος προ του κινδύνου να αντιμετωπίσει επικίνδυνες καταστάσεις, πυροβόλησε στον αέρα.

Αυτοί που του επιτίθεντο ήταν και το θύμα και ο μάρτυρας και επειδή τα 16χρονα αυτά δεν είναι σαν τα δικά σας και τα δικά μας, πρέπει να δούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά.»

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Studip

Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα να δεις το δίκιο μέσα από ένα στόχο στον αέρα. Θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα 'χουν χαθεί τόσοι από τη μόλυνση, απ' τη μόδα, από μια ισχυρή δόση. Από τον πάτο ως την κορφή αυτή η ζωή βρωμάει και ξέρω πως να επιβιώνω γιατί έχω γίνει τομάρι.

Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010

Τσέπη

Τους έκρυβε στο υπόγειο και ενώ τους έψαχνα εκεί, εμφανίζονταν ξαφνικά στο σαλόνι. Χρόνια τώρα η ίδια ιστορία. Χωρίς αρχή μέση και τέλος. Πόσους ορόφους έχει αυτό το σπίτι; Ανεβοκατέβαινα τη σκάλα σαν τρελός. Και η μικρή; Ήλπιζα να μην έχει κατέβει από το κρεβάτι της. Ειδάλλως..

Η κακοκαιρία είχε αρχίσει να μου τη δίνει στα νεύρα. Και τώρα αθόρυβα. Μετά από τόσους αιώνες προσπάθειας να δραπετεύσεις. Σήκωσα τα παράθυρα να μυρίσει υγρασία. Να μη γίνεις αντιληπτός. Πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια. Τότε που κάηκε ο ήλιος. Για πρώτη φορά. Της άρεσε.

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

Rehab


[d] Rehab

Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010

Llaw

Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010

Marinaleda

Η Marinaleda, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Juan Manuel Sanchez Gordillo, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.
Του Γιώργου Αγγελόπουλου, tanea.gr

Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την Ειρήνη. «Ο δήµαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εµείς οι άλλοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντας.

Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήµαρχος.

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Όλοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες.

Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι' αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Όµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουµε χωροφύλακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήµαρχος. «Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.

«Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα».

-> Ο Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο βρίσκεται στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Διάβασε τη συνέντευξη που έδωσε στον Βασίλη Παπαναστασούλη, στο enet.gr
-> To Nosotros φιλοξενεί το Juan Manuel Sanchez Gordillo, σήμερα το βράδυ στις 8.

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

Mercy

Το blog τελείωσε. Προσοχή! Μην κάνεις εδώ κλικ.