Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Αποθήκες


Στεκόταν όρθιος και κοίταζε. Μόνος, ανέκφραστος και σκεπτικός. Οι άνθρωποι του λιμανιού τον γνώριζαν καλά. Έτσι νόμιζαν τουλάχιστον. Εκείνος τους ήξερε, καλύτερα από ότι τους είχε δώσει να καταλάβουν. Και η ζωή κυλούσε..

Ο Χάρι είχε δυο κόρες. Παντρεμένες με ναυτικούς, βολεμένες. Δεν την ήθελε τη θάλασσα. Τη φοβόταν, την απέφευγε. Κι εκείνη.. τον άφηνε ήσυχο, στην παραξενιά του, βυθισμένο στις σκέψεις του. Δεν τον ενοχλούσε. Η μόνη επαφή που είχαν ήταν τα απογεύματα, στο καφενείο των ναυτικών, στο λιμάνι.

Έμπαινε πάντα σκυθρωπός, με το καπέλο χαμηλωμένο και την εφημερίδα παραμάσχαλα. Κοίταζε γύρω, τους αδιάφορους ανθρώπους. Στεκόταν έπειτα στο παράθυρο και την κοίταζε. Χρόνια τώρα οι ίδιες κινήσεις, η ίδια ρουτίνα. Την εφημερίδα δεν τη διάβαζε. Την άνοιγε μόνο και την παρατούσε κάπου εκεί δίπλα. Ήταν η συντροφιά του. Τον βοηθούσε να ξεπερνά τη μοναξιά του και συγχρόνως να αποφεύγει την κατήφεια των άλλων.

Ο Χάρι παράτησε τη μουσική γιατί σιχάθηκε τους μουσικούς και τους προαγωγούς. Μα περισσότερο τους άξεστους τραγουδιστές. Διψούσαν για δόξα, χαμογελούσαν μόνο όταν έβλεπαν το χρώμα του χρήματος. Του στοίχησε πολύ η διάλυση του γκρουπ. Τα βρόντηξε όλα ένα βράδυ και έφυγε. Τους μάζεψε στην αποθήκη, όπου είχε αφήσει ένα σημείωμα και τίποτα άλλο. Ήταν σαν τώρα, ήταν σαν πάντα.. Συνοπτικός. Όπως τα λόγια, όπως οι μουσικές του.

Δυο λέξεις τον χώριζαν από την ελευθερία του. «Γειά χαρά», έγραψε και έφυγε. Κανείς τους δεν τον έψαξε. Εκείνος τράβηξε προς το άγνωστο. Περπάτησε πολύ και πάντοτε κοιτώντας προς τα πάνω, το Βορρά. Μέχρι που χάθηκε η σκιά του στον ορίζοντα. Και ο ήλιος είδε ότι ήρθε η ώρα να δύσει. Και έγινε έτσι.

Στα μάτια του, όμως, όλα ξημέρωναν. Αυτή η αυγή ήταν δική του. Η μέρα που θα έκανε την δική του αρχή. Στα σαράντα. Έκοψε το κάπνισμα, σταμάτησε να ακούει μπλουζ. Παντρεύτηκε, έκανε τρία παιδιά. Έχασε τη γυναίκα του, στη γέννηση της δεύτερης τους κόρης. Την αγαπούσε πολύ, μα δεν την έκλαψε. Ο γιός του κάηκε ζωντανός. Μια ωραία ημέρα της Άνοιξης πήραν φωτιά οι σόλες, στο κατάστημα υποδημάτων που δούλευε, από το πρωί ως το βράδυ, σαν είλωτας. Αποθηκάριος. Δεν πρόλαβε να δει το φως.

Ο Χάρι έλεγε από μικρός: «..τελικά, μόνο η θάλασσα θα μείνει δίπλα μου». Το είπε τόσες πολλές φορές, θαρρείς το ευχόταν στον εαυτό του. Γεννήθηκε στο κατάστρωμα. Η μάνα του έκανε συνέχεια ταξίδια με πλοία. Βάλθηκε να γυρίσει τον κόσμο, όταν έχασε τους δικούς της. Ο πατέρας του μάλλον ήταν εργάτης, σε κάποιο λιμάνι. Ούτε εκείνη ήξερε να του πει. Την έφαγε η θάλασσα, πνίγηκε στη μέση του ωκεανού.

Σήμερα δεν έχει κύμα. Εκείνη τον περιμένει, χρόνια τώρα. Σίγουρη μα και υπομονετική. Ο Χάρι αποφάσισε επιτέλους να της πει το τραγούδι που είχε γράψει, πριν χρόνια, για κείνη. Κι αφού αφέθηκε στην αγκαλιά της, άρχισε να της το τραγουδά. Τα κοράλια ήξεραν το σκοπό και συνόδευσαν, με τη σειρά τους. Περίμεναν τόσο καιρό αυτή τη μέρα. Μαζί και τα φύκια, οι αστερίες, οι αχινοί. Τα ψάρια χόρεψαν στον δικό του ρυθμό και τα κοχύλια ανέβηκαν στην επιφάνεια, να δουν το θέαμα. Όλος ο βυθός ήταν δικός του. Όλη η πλάση του ανήκει! Αυτή ήταν η αμοιβή του Χάρι. Ζαλίστηκε έπειτα και αποκοιμήθηκε δίπλα στις άγκυρες.

Οι ναυτικοί στέκονταν όρθιοι και κοίταζαν. Εκείνος πάντα μόνος, ανέκφραστος και ..σκεπτικός. Δεν τον γνώριζαν καλά. Δεν τον έμαθαν ποτέ τους. Δεν τους έδωσε την άδεια να τον γνωρίσουν. Εκείνος τους ήξερε καλύτερα από ότι τους είχε δώσει να καταλάβουν. Και η ζωή κυλούσε..

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Αβασάνιστα

Ε, εσύ! Κοίτα κάπως καλύτερα..
Δεν είναι πάντα έτσι όπως τα πρωτοβλέπεις.
Προσπάθησε να νιώσεις τους ήχους.
Δοκίμασε να ακούσεις τις οσμές.
Κάντα όλα δικά σου.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Αποχή*


* Ψιλά γράμματα: Ανυποχώρητοι εμφανίζονται οι κρατούμενοι των φυλακών που έχουν συμπληρώσει ήδη 15 μέρες αποχής από το συσσίτιο τους. Χαμογελάστε! Κάποιοι πεθαίνουν.

UPDATE: Διαβάστε και υπογράψτε εδώ. Μια πρωτοβουλία του blog ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Αφασία













Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Άλλοι


[..] Το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι πως μπορεί να μαζεύονται χιλιάδες οπαδοί του Ολυμπιακού, του ΠΑΟ, της ΑΕΚ, του Αρη, του ΠΑΟΚ, για να αποθεώνουν παίκτες στο αεροδρόμιο, να αποδοκιμάζουν τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ, να ζητούν αλλαγή ιδιοκτησίας, να απαιτούν ρυθμίσεις στα χρωστούμενα, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι αδιαφορούν για τον ίδιο τον εαυτό τους. Πόσους είδατε να βγαίνουν στον δρόμο για τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, για τις θηλιές που βάζουν οι τράπεζες με τα επιτόκια και ωθούν τον κόσμο να χάσει τα σπίτια του στον πλειστηριασμό, για τα μέτρα Αλογοσκούφη, που, ανεξάρτητα από την οικονομική κρίση, είναι δεδομένο ότι θα στραγγάλιζαν την αγορά και τη ρευστότητά της;

Ή μήπως είδατε κόσμο, εκτός από συνταξιούχους, να διαμαρτύρεται για τη μηδενική πίστωση που θα δίνουν οι φαρμακοποιοί στους ασφαλισμένους επειδή το ΙΚΑ δεν πληρώνει τη συμμετοχή του; Ενα κράτος στα πρόθυρα διάλυσης, αλλά ο πολίτης του παρακολουθεί τα τεκταινόμενα όπως τον έμαθαν τόσα χρόνια τα... reality shows: σαν τηλεθεατής. Σαν να αφορούν άλλον και όχι αυτόν! [..]

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Ανάληψη



Άμεση λύση στην οικονομία με τρεις κινήσεις!

..μου θύμισε λίγο και μια παλαιότερη πρόταση του Πιτσιρίκου,
οφείλω να ομολογήσω. Είχα αναφερθεί εδώ.


ΥΓ. Αφήστε τα σχόλιά σας στο blog του δημιουργού του βίντεο,
κυρίου Φώτη Μπόμπολα (φρικτή συνωνυμία).

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Αδιέξοδο

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Avatar


Παίζει σαξόφωνο, πιάνο, ακορντεόν. Η ίδια λέει ότι έχει επηρεαστεί από πολλούς καλλιτέχνες, που έχουν πορευτεί σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια.. Από Ennio Morricone, μέχρι Jack Johnson και από Beatles, μέχρι Μάνο Χατζιδάκι. Τις μουσικές της, η Monika, τις γεμίζει με πνευστά και έγχορδα. Την γνώρισα μέσα από τις συχνότητες του Best. Το Over the hill είναι το τραγούδι που στήριξαν όλοι οι παραγωγοί τις ελπίδες τους, για φέτος το χειμώνα. Η Monika δεν έμεινε εκεί. Έφτιαξε άλλες δώδεκα υπέροχες μελωδίες και τις κυκλοφόρησε. Και ναι.. όλα τα κομμάτια της είναι ταξιδιάρικα, είναι μοναδικά! Τα περισσότερα από αυτά έχουν σαξόφωνα, τρομπέτες και ..ένα σωρό ακόμα πνευστά. Κάπου εκεί κόλλησε και ο Martin Wenk, των Calexico. Το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο Avatar, κυκλοφορεί από την Archangel Music, εδώ και περίπου έξι μήνες. Πατώντας πάνω στην εικόνα, μπορείτε να πάρετε μια μικρή γεύση, από την σημαντικότερη δισκογραφική δουλειά του έτους.
Την συνιστώ σε όλους σας, ανεπιφύλακτα.

more infos:
monikarides
Το blog τελείωσε. Προσοχή! Μην κάνεις εδώ κλικ.