Ανάσταση

«Δεν έχει τίποτα η κυρία μπαμπά, μην κλαις. Θα γίνει καλά..»

Αρχικά σκέφτηκε μήπως έπρεπε να φύγει. Μετά το πήρε απόφαση ότι έτσι είναι το σωστό. Και έφυγε. Είπε πως δεν θα ξαναγυρίσει στα μέρη εκείνα και έτσι έκανε. Γνώρισα πρώτη φορά την Ζοέλ όταν έφτασα με τους δικούς μου στη χώρα. Με το που πάτησα το πόδι μου στο έδαφος, εμφανίστηκε μπροστά μου σαν άγγελος. Νομίζω μου χάιδεψε το κεφάλι, πάνε χρόνια.

Η Ζοέλ δεν είχε πολλές επαφές με περαστικούς. Θυμάμαι όταν τίναζε τα μαλλιά της πίσω και εκείνοι την κοιτούσαν με τις ώρες, προσηλωμένοι. Αυτή ήταν η μόνη συνομιλία που είχε μαζί τους. Συνήθως τελείωνε τις δουλειές που τις ανέθεταν οι γονείς της στην αγορά και μετά πήγαινε σπίτι. Καμιά φορά έκανε και το αντίστροφο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.

Το σίγουρο ήταν ότι θα ξάπλωνε μισή ώρα το μεσημέρι. Υπήρχε ένας μυστήριος δρόμος που σε οδηγούσε σπίτι της. Στενά, σπηλιές, περάσματα. Μπορεί να ήταν και η μόνη που ήξερε να σε πάει ως εκεί. Από την πρώτη φορά που με πήγε σπίτι της μου έδωσε να καταλάβω ότι δεν ήθελε να είναι εύκολο το μονοπάτι για τους "έξω". Ίσως μας έκανε και κύκλους. Ποτέ δεν κατάλαβα.

Είχε πολλά ταλέντα η Ζοέλ. Γνώριζε καλά πως να κοροϊδεύει τους άλλους στα παζάρια. Μαζί της πήγαινα πάντα στην αγορά. Ήξερε τα "σίγουρα" στις σκυλομαχίες και αυτό μας έφερνε πολλά κέρδη. Καταλάβαινε πάντοτε αν το παιχνίδι ήταν στημένο και ήξερε που θα πέσουν τα φράγκα. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι μυριζόταν από πριν πότε η ατμόσφαιρα θα μυρίσει μπαρούτι. Και αυτό την έσωσε.

Το μόνο που δεν ήξερε ήταν με ποιόν ξάπλωνε τα μεσημέρια. Η Ζοέλ ήταν περισσότερο μόνη από οποιονδήποτε άλλο στην περιοχή. Κανένας δεν ήθελε να έχει πολλά παρεδώσε με μια πόρνη. Και ως ένα σημείο μπορώ να πω ότι τους καταλάβαινα. Εγώ όμως ήθελα. Εκεί χανόμουν τα απογεύματα, όταν έφευγα από το σπίτι και έλεγα ότι πηγαίνω να παίξω με τα παιδιά.

Ο κόσμος δεν της το συγχώρεσε ποτέ. Έβαζε στο σπίτι της ένα ανήλικο. Έπρεπε να φύγει από τη χώρα άμεσα αλλιώς θα είχε άσχημη κατάληξη. «Όσα είπαμε, είναι μόνο για μας», μου είπε τελευταία φορά που την είδα. Η Ζοέλ ήταν η μόνη φίλη μου εκεί, στην Ανατολή. Τέσσερις μέρες μετά φύγαμε και εμείς από τη γειτονιά και χαθήκαμε στον ορίζοντα. Αυτό προσδοκούσαν τουλάχιστον.. [..]

[..] Την Ζοέλ την ξαναείδα γιατί εκείνη το ήθελε. Ήμουν στο πάρκο με τον μικρό, όπως του είχα υποσχεθεί. Ήρθε μόνη της και με βρήκε. Ίσως ήταν η μόνη φορά που την κοίταξα στα μάτια ερωτικά. Με πλησίασε και μου χάιδεψε το κεφάλι. Τόσο αθώα όπως πάντα. Ήταν σε άθλια κατάσταση. Το πρόσωπό της ήταν το μόνο που έμεινε ανέπαφο από τις κακουχίες. Κατέρρευσε μπροστά μου. Δεν πρόλαβε να πει ούτε κουβέντα.

Το ασθενοφόρο δεν θυμάμαι πόση ώρα έκανε να φτάσει. Σίγουρα όμως ήταν αρκετή για να αφήσει την Ζοέλ μου αβοήθητη στο γρασίδι του πάρκου. Εκεί που έβγαζα τον γιο μου κάθε Σάββατο βόλτα. Γονάτισα δίπλα της και της ζήτησα συγγνώμη. Συγγνώμη που εξαιτίας μου έφυγε διωγμένη από τον τόπο της. Συγγνώμη που δεν έψαξα ποτέ να την ξαναβρώ. Συγγνώμη που δεν πρόλαβα.

* Lifeboat

Ανάσα

ειπα στα δεντρα πως θαρθει ο χρονος
και σε ολα τα χορτα
πως θαρθει η βροχη
γεμισα πετρες τα αδεια μου χερια
η ελπιδα να γινει μια αχτιδα στη γη
εκει μου ειπε θα εισαι ασφαλης
και χαθηκε τρεχοντας στη καταστροφη
οι υπολογιστες ειχαν σβησει κοιμουνταν βαθια
κι ολα εξω απ το χρονο χτυπουσαν αργα
εκεινη τη νυχτα ηρθε μπροστα μου
μπηκα στο στομα του, μαυρο κενο
εκει κοιμηθηκα σαν μυγα στα πευκα
τοτε που επεφτε ο ουρανος
κι ετσι αργοσυρτος μεσα στο κοσμο
δεν γυρισα σπιτι γιατι ημουν νεκρος


ειδα εναν ανθρωπο μεσα στη νυχτα
να τρεχει μ ενα οπλο μεσ τη βροχη
και μεσα στη νυχτα καμμια απαντηση
απο κανεναν να εχει δωθει
και η μονη ερωτηση να γινεται διαθλαση
κι ολα τα ματια να στρεφονται εκει
εκεινο το βραδυ ειδα ολα τα αστερια
οπως ο Νικολα Τεσλα την αστραπη
αφησε πισω του τον ελαιωνα ακουω τωρα την μηχανη
κι αυτη η σιωπη , απογευμα των μυρων
θα με τυλιξει σε μια γιορτη


κ.βητα-η νυχτα
picture: harisss
click στην εικόνα

Αναμονή

Είναι στιγμές που χάνεσαι. Στιγμές που δύσκολα ξεχνιούνται. Είναι και οι άλλες που αδιάφορα αφήνεις πίσω. Εκείνες πάλι που σε προσπερνούν και κάποιες που δεν θέλεις να τις χάσεις. Είναι στιγμές που θες να περπατήσεις πλάι τους και οι βιαστικές που δεν σε αφήνουν να αγγίξεις. Άλλες στιγμές που σε αγνοούν κι εσύ δεν θέλεις να τελειώσουν. Μα είναι στιγμές κι αυτές.

Είναι στιγμές που χάνεσαι. Στιγμές που θέλεις να βουτήξεις μέσα τους και να χαθείς στα χρώματα. Είναι εποχές που πλημμυρίζουν μελωδία. Είναι στιγμές που θες να κρατηθείς απ' τη ζωή. Κι αυτές στιγμές είναι που θες να μοιραστείς. Είναι και οι άλλες που θες να είσαι μόνος. Όλες αυτές και οι άλλες που ξεγλίστρησαν προχθές. Ίσως μαζί με εκείνες που ζορίζονταν να μείνουν.

Είναι στιγμές που χάνεσαι.

* Ask

Αναπαλη

EthA *

Δυσοσμία

«Στο Indymedia υπάρχουν φωτογραφίες, διευθύνσεις και στοιχεία διαφόρων πολιτών και οι αναρχοάπλυτοι προτρέπουν σε πράξεις βίας εναντίον αυτών των ανθρώπων.» Άδωνις Γεωργιάδης, Βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ (ενδεικτικό απόσπασμα από χθεσινή ομιλία-ερώτησή του στη Βουλή)

εικόνα: Vlada Podroushnyack

UPDATE: Δικό μου λάθος. Ζητώ συγγνώμη. Διόρθωση.
Η δήλωση ανήκει στον βουλευτή Σερρών Ηλία Πολατίδη (ΛΑ.Ο.Σ).
UPDATE2: Και βίντεο από τον GiANt. [ΕΔΩ]

G[A]D

[T]hese[L]ittle[T]hings

Rémi

Rémi Gaillard

Ντουβάρια

Άγνωστοι δράστες πυροβόλησαν προ ολίγου δύο αστυνομικούς με αποτέλεσμα ο ένας να τραυματισθεί σοβαρά και να χαροπαλεύει και ο άλλος να τραυματιστεί ελαφρότερα. Οι πρώτες πληροφορίες μιλούν για εξοστρακισμό της σφαίρας και ενδεχόμενη αποκλίνουσα κοινωνική συμπεριφορά του άτυχου αστυφύλακα.

Αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι οι αστυνομικοί προκάλεσαν τους δράστες αρχικά φραστικά και στη συνέχεια πετώντας μπουκάλια. Φως στα κίνητρα των δραστών αναμένεται να δώσει το κυριακάτικο φύλλο του «Ριζοσπάστη» με σχετικό διήγημα στην τελευταία σελίδα. Για «θέλημα Θεού» έκανε λόγο ο γνωστός ποινικολόγος, Αλέξης Κούγιας.

Στην περιοχή του συμβάντος επικρατεί τρομερή αναστάτωση, με δεκάδες περιπολικά να ψάχνουν στους γύρω δρόμους. Στο νοσοκομείο έχει σπεύσει η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ και ο αρχηγός της Βασίλης Τσιατούρας, σε κατάσταση νευρικής κρίσης, περιμένοντας τηλέφωνο από τον Υπουργό για τα καθιερωμένα καντήλια.

Γενική κινητοποίηση διέταξε το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ ανακαλώντας όλες τις άδειες. Πληροφορίες που αναφέρουν ότι οι αστυνομικοί του Λεκανοπεδίου σπεύδουν στις υπηρεσίες τους νυσταγμένοι και μπινελικώνοντας ελέγχονται ως ανακριβείς.

Ο κύριος Χηνοφώτης διαψεύδει τον ειδικό απεσταλμένο του blog, Χαράλαμπο Τραμπάκουλα, ο οποίος του χρεώνει την φράση «χεχεχε» και έπειτα «χοχοχο» σε ρεπόρτερ-απεργοσπάστη του Mega. Απείλησε μάλιστα με ποινικοποίηση της Τραμπακούλας.

Χαράλαμπος Τραμπάκουλας

Sincity

Σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών με αναστολή καταδίκασε την Τρίτη τον αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη, σε δεύτερο βαθμό, το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο του Ρουφ. Ο Λάζαρος Πετρομελίδης διατελούσε μέχρι πρότινος πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Αντιρρησιών Συνείδησης και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης. Αυτή η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση της Διεθνούς Αμνηστίας που εξέδωσε Δελτίο Τύπου καταγγέλλοντας την πολιτική της Ελλάδας.

«Άλλη μια φορά, η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει την αγανάκτησή της για την επιμονή της Ελλάδας να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και δηλώνει ότι, σε περίπτωση που ο Λάζαρος Πετρομελίδης φυλακιστεί, θα τον υιοθετήσει ως κρατούμενο συνείδησης, κάτι που θα αποτελέσει θλιβερή πρωτοτυπία της Ελλάδας εδώ και χρόνια στην Ευρώπη» δήλωσε ο Σίμος Μπούρας, Πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

(tvxs.gr | antirrisies.gr | amnesty.org.gr)

Bullets

-... ..- .-.. .-.. . - ...

Archive - Bullets
Album: Controlling Crowds
out march 2009

Φιλοπατρία

25 Μαρτίου σήμερα και κάτι πρέπει να γιορτάζουν
εδώ στην Ελλάδα, γιατί βγήκα γιά τσιγάρα και εν μέσω
κρίσης και αναδουλειάς βρήκα όλα τα μαγαζιά κλειστά!

Α, ναι ρε! Αν θυμάμαι καλά, απ' τα μαθητικά μου χρόνια,
σήμερα οι Έλληνες τιμούν κάποιους εθνικούς ήρωες,
όπως ο Κολοκοτρώνης, που τον πέταξαν να σαπίσει
σ' ένα μπουντρούμι, αφού πρώτα τους απάλλαξε απ' τους
Τούρκους και ο Νικηταράς, που μετά την απελευθέρωση
ζητιάνευε ρακένδυτος στους δρόμους της Αθήνας.

Ζήτω το Έθνος, ζήτω η Ελλάς!

[βασιλιάς της μοναξιάς]

[Artistes]

Εκατομμυριούχοι

«Δεν νιώθω μεγαλοδημοσιογράφος… Αυτός που λέει ότι είναι στόχος, είναι στόκος.»


«Δεν νιώθω μεγαλοδημοσιογράφος. Αυτοί τρέφονται στις αυλές των κρατικών, πολιτικών, και επιχειρηματικών κέντρων εξουσίας. Εγώ ούτε αργομισθίες έχω, ούτε χαριεντίζομαι μ' όλες αυτές τις εξουσίες», είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης, στο ON OFF της Ελευθεροτυπίας, την Κυριακή που μας πέρασε.

Τι θα πει δεν ξέρεις ποιος είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης; Αφού βλέπεις κάθε εβδομάδα το πιασάρικο θέμα της εκπομπής του στο Mega. Τραβεστί, πόρνες, πόλεμοι, φτώχεια, καταπίεση, φυλακές. Και μετά τις διαφημίσεις συνεχίζουμε με διαλυμένες οικογένειες, υιοθεσίες παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια και μαύρους αντιμέτωπους με μια κοινωνία ρατσισμού και εκμετάλλευσης.

Είναι όλοι τους Πρωταγωνιστές. Στο ίδιο τσουβάλι μπήκε και ο Λαζόπουλος και ο Τσάβες και οι εκδιδόμενες της Συγγρού. Μήπως αυτή δεν είναι η κοινωνία; Ναι, συμφωνώ. Αυτό είναι. Ο Σταύρος Θεοδωράκης έπιασε το νόημα και βγάζει χρήμα παρουσιάζοντάς μας την Αθήνα της νύχτας, την Ελλάδα του κατεστημένου, τον πλανήτη των Golden Boyz.

Σ'αυτή τη χώρα είναι να αναρωτιέται κανείς πως γίνεται να έχουμε δεξιά κυβέρνηση όταν όλοι οι δημοσιογράφοι είναι αριστεροί. Και συναγωνίζονται για το ποιός τα πάει καλύτερα. Το επόμενο γκάλοπ σίγουρα θα συμπεριλαμβάνει την ερώτηση: «Ποιός είναι αριστερότερος για δημοσιογράφος;». Στο δρόμο που χάραξε το «Ποιός θέλει να γίνει εκατομυριούχος;» και ακολούθησε το «Ποιός είναι καταλληλότερος για να μας δουλεύει;»

Αριστερός ως το κόκκαλο ο Θεοδωράκης. Με τα ακριβά του τα κοστούμια, τις λιμουζίνες να τον ανεβοκατεβάζουν στα γυρίσματα, τους χαριεντισμούς με πρώην υπουργούς και έπειτα τα εξώφυλλα, οι καλές δουλειές, τα μεγάλα συμβόλαια. Μας ενδιαφέρει η διαφορετικότητα, μας ενοχλεί ο ρατσισμός. Γινόμαστε ένα με τον ξένο, αγαπάμε τον μετανάστη.

Όλα είναι δρόμος.. Συμβόλαιο με την ΕΡΤ δεν αφήνεις στη μέση. Εκτός και αν σε περιμένει βέβαια κάτι καλύτερο, σε ιδιωτικό. Ούτε πολυτελή εστιατόρια στήνεις από τη μια μέρα στην άλλη. Εκτός βέβαια αν είσαι μεγαλοδημοσιογράφος. Και μεγαλοδημοσιογράφος δεν γίνεσαι από τη μια μέρα στην άλλη. Εκτός βέβαια αν μπαινοβγαίνεις στις ..αυλές.

Προτιμώ τον Sebastian Tellier που είναι μέσα στις αυλές και χαριεντίζεται, κύριε Θεοδωράκη και δεν ντρέπεται να μου το πει. Το κάνει και βίντεο. Και βγάζει και λεφτά. Και μαγκιά του.
Sebastian Tellier. Kilometer.

Τζαμαρίες

Director: Patrick Hughes

Κουκούλια

Τα ίδια και τα ίδια. Οι γνωστοί άγνωστοι και οι κουκουλοφόροι. Ο Πρετεντέρης στήνει το κυβερνητικό πρόγραμμα ή έχει αναλάβει μόνο την ευθύνη της παρουσίασής του; Το βράδυ «δείχνει» τα προβλήματα της κοινωνίας στους πολίτες και την επομένη ο αρμόδιος Υπουργός εξαγγέλει νέα μέτρα. Μόνο σε εμένα φαίνεται περίεργο. Είμαι παράφρων, θα το δεχτώ.

Έχω όμως κάποιες ερωτήσεις, για εσάς, τους νοήμονες. Και είναι απλές, πιστέψτε με. Δεν λειτουργεί η Νέα Δημοκρατία ως μία ακόμη κυβέρνηση πλιατσικολόγων; Τα δελτία ειδήσεων δεν ακολουθούν την τακτική των κουκουλοφόρων; Οι τράπεζες και το χρηματιστήριο δεν βολεύονται με τις στρατηγικές των γνωστών αγνώστων; Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν ρίχνουν καθημερινά μολότωφ στην κοινωνία; Τα golden boys δεν κρύβονται στη δική τους «πλατεία»;

Με τι μούτρα λοιπόν θα ποινικοποιήσετε την κουκούλα; Εσείς είστε οι πρώτοι στο κουκούλωμα, οι άρχοντες στην υπόθαλψη εγκληματιών. Εσείς είστε εκείνοι που κάνουν την αρχή στο πλιάτσικο, καταληστεύοντας το υστέρημα του ψηφοφόρου. Καίτε και ρημάζετε μια ολόκληρη κοινωνία. Μην περιμένετε λοιπόν διαφορετική μεταχείριση από τον κόσμο. Κουκούλα στην κουκούλα και φάσκελο στο φάσκελο. Δίκαιη αντιμετώπιση.

Empty: Makaahaa

22.12: Εθνική εκεχειρία!

Α(σφα)λήτες

Έχω κάποιες απορίες σε σχέση με τη βία και τους βανδαλισμούς όπως λένε τα κανάλια. Πέρασαν κάποιοι από το Κολωνάκι και έσπασαν σε 5 λεπτά μερικές βιτρίνες που πουλούσαν το τσαντάκι 500 και 1000 ευρώ και χτύπησαν μερικά αυτοκίνητα BMW και 4x4 που κόστιζαν όσο οι αποδοχές πενταετίας των κατώτερων εργαζομένων σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, σε τράπεζες και σε άλλες εργασίες. (άλλο ένα καταπληκτικό ποστ στο μπλογκ του Greek Rider)

Η συνέχεια εδώ

Φιλμ

One Dream Closer

[d.papaspyropoulos]

Τυχερό

Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η μουσική. Έπειτα, τα χρώματα στις λέξεις. Ήταν σίγουρα πολύ συναισθηματικός τύπος. Και δεν μας το έδειχνε. Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όπου δεν υπάρχει μελωδία τίποτα δεν μπορεί να στεριώσει.

Οι παρέες ποτέ δεν τον κέρδισαν. Πηγαινοερχόταν στα καφέ μόνος. Συντροφιά του οι ήχοι. Τον είχαν κουράσει οι ομιλίες, καιρό τώρα. Δοκίμαζε την αναπνοή του στη σιωπή. Παγωμένη ατμόσφαιρα. Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, οι διαδρομές, οι πολιτικές του ανησυχίες όλα ερχόταν μετά. Ίσως και να μη γινόταν αλλιώς..

Όλοι οι ήχοι έχουν το δικό τους συναίσθημα. Το ήξερε από τότε που πρωτοπάτησε το πόδι του στο μικρό ωδείο της γειτονιάς του. Αποφάσισε να γυρίσει τον κόσμο αναζητώντας αυτά τα συναισθήματα. Αναζητώντας μελωδίες. Δεν έκανε ποτέ το όνειρό του πραγματικότητα.

Ο Μανουέλ είναι εκ γεννετής τυφλός. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βολιβία. Σήμερα ζει στο Περού. Έχασε την ακοή του στα εικοσιοκτώ. Μια απρόβλεπτη έκρηξη στη δουλειά, του προκάλεσε ολική κώφωση, αφού πρώτα τον καταπλάκωσαν τόνοι ζάχαρης. Παράτησε το ψάρεμα με φίλους. Σταμάτησε να λέει ιστορίες.

Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η μουσική.

* Τυχερό αστέρι

[πηγή εικόνας]

Καπέλα

Like a hobo
From a broken home
Nothing’s going to stop me

more more more:
myspace.com/charliewinston

(έφαγα κόλλημα)

Βρωμόλογα*

- Α, όχι.. Όχι ρε παιδιά και αυτός διαιτητής!
___
* Υπέρ της έκδοσης κοινών ευρω-ομολόγων τάσσεται το ΔΝΤ, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η οποία προβλέπεται ότι θα επιδεινωθεί.

Βαρύτητα

Ρίξτε μια ματιά στα πιο πρόσφατα
καλλιτεχνικά projects και video performances
του Γαλλοελβετού Guillaume Reymond
[NOTsoNOISY]: NOTsoNOISY.com

Και μπείτε στο site των Ελβετών
Charlotte Parfois: charlotteparfois.ch